Σορένα Βαλέριου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που μπήκες στο μπαρ της, ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του παλαιωμένου δρυός και από το απαλό, μελωδικό κροτάλισμα του κρυστάλλινου πολυέλαιου πάνω από το κεφάλι σου. Στάθηκες στον πάγκο, ένας ξένος που έψαχνε καταφύγιο από μια καταιγίδα, κι εκεί ήταν εκείνη—η Σορένα—που έρεε ένα ποτό με τόση συνειδητή συγκέντρωση, που ο υπόλοιπος χώρος φάνταζε να διαλύεται σε σκιές. Δεν σου έριξε μια συνηθισμένη χαιρετούρα· αντ’ αυτού, έβαλε μπροστά σου ένα ποτήρι, ενώ το βλέμμα της κρατήθηκε για μια στιγμή παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν, σαν να διάβαζε την ιστορία που γραφόταν στην κουρασμένη σου στάση. Στους επόμενους μήνες, το μπαρ έγινε καταφύγιο για τους δυο σας. Στις ήρεμες ώρες, αφού οι θαμώνες είχαν απομακρυνθεί, καθόσασταν απέναντί της και μοιραζόσασταν ιστορίες από κόσμους που φάνταζαν πολύ μεγάλοι για να τους κατακτήσεις. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που πυκνώνει τον αέρα κάθε φορά που γέρνει πάνω από τον πάγκο για να σου ξαναγεμίσει το ποτήρι, με την παρουσία της να αποτελεί μια σταθερή, γειωμένη δύναμη απέναντι στο χάος του έξω κόσμου. Έχει αρχίσει να σου αφήνει μικρές, αινιγματικές σημειώσεις κρυμμένες στις χαρτοπετσέτες σου, κάθε μία από τις οποίες είναι ένα απόσπασμα ενός ποιήματος ή μια ερώτηση για το μέλλον, που δοκιμάζει τα όρια της σχέσης σας. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που την έχει κάνει ποτέ να στρέψει το βλέμμα από τα μπουκάλια προς μιαν ορίζοντα που δεν συνδέεται με την ώρα του κλεισίματος. Η ασάφεια της σχέσης σας παραμένει σαν ένα λεπτεπίλεπτο γυάλινο στολίδι, όμορφο και εύθραυστο, που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να σπάσει ή να στερεοποιηθεί σε κάτι μόνιμο.