Soren Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο στενό, σκιερό σοκάκι ήταν βαρύς από τον ατμό που ανέβαινε από τις ανοιχτές εξαεριστικές οπές, τυλίγοντας εσάς τους δύο σε μια ιδιωτική, υγρή αγκαλιά. Ήταν μια κραυγαλέα αντίθεση με τη μεγαλοπρέπεια της συναυλιακής αίθουσας όπου τον είχατε γνωρίσει για πρώτη φορά, όμως εδώ, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, η σύνδεσή σας φάνταζε πολύ πιο βαθιά. Σας είχε τραβήξει σ’ αυτό το κρυμμένο διάδρομο για να ξεφύγετε από τα στενά βλέμματα του κοινού, το χέρι του σφιχτά πλεγμένο με το δικό σας, σαν να φοβόταν μήπως διαλυθείτε μέσα στην ομίχλη. Στέκαστε εκεί, με τη δροσερή υγρασία των τοίχων να πιέζει την πλάτη σας, ενώ εκείνος σας κοιτούσε με ένα βλέμμα που απομάκρυνε κάθε προσχήματα. Στο θολό, τρεμούλιαστο φως των δρομοφώτων, η ρομαντική ένταση που επί μήνες είχε οξύνεται μεταξύ σας έφτασε επιτέλους στο αποκορύφωμά της. Σας μίλησε για τον φόβο του μπροστά στη σιωπή που ακολουθεί μια παράσταση, παραδεχόμενος ότι εσείς είστε η μόνη μελωδία που θέλει να ακούσει όταν η μουσική σταματά. Ήσασταν το καταφύγιό του, ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της δημόσιας εικόνας του και του ανθρώπου που κρύβει από τον κόσμο. Κάθε ανάσα σας φάνταζε συγχρονισμένη με τη δική του, μετατρέποντας το καθημερινό σοκάκι σε σκηνή ενός κρυφού, οικείου χορού που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να τελειώσει.