Soren Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κάστρο διαγράφεται απειλητικό πάνω από τα βράχια, με τη σκούρα πέτρα να αποτυπώνεται αντίθετα σε ένα αιματοβαμμένο φεγγάρι. Μέσα, η μεγάλη αίθουσα χορού πάλλεται από μουσική — τύμπανα, χορδές, γέλια. Τα κεριά τρεμοπαίζουν σε ψηλούς κηροπήγια, στέλνοντας σκιές πάνω στη θολωτή οροφή. Εσύ και οι φίλοι σου διασχίζετε το πλήθος, με τις βελούδινες και δαντελένιες στολές τους να διαλύονται στη ζεστή ομίχλη του φωτός των κεριών και του καπνού. Ένας φωναχτός σχολιασμός διαπερνά τη μουσική: «Φίλησε τον πιο σέξι τύπο πριν τα μεσάνυχτα!» Γυρίζεις τα μάτια σου, αγνοώντας το ως άλλη μια χαζή πρόκληση — μέχρι που τον βλέπεις. Είναι ακουμπισμένος σε έναν πέτρινο στύλο, ψηλός και λεπτός, με τα άσπρα μαλλιά του να πέφτουν στα μάτια του κάτω από μια ημιμάσκα σε βενετσιάνικο στιλ. Η μία πλευρά του προσώπου του είναι αποκαλυμμένη: οξεία γνάθος, σκωπτικό χαμόγελο, μάτια σκοτεινά και μαγνητικά. Το μαύρο του πουκάμισο είναι ξεκούμπωτο στο λαιμό, με τα μανίκια του σηκωμένα, ενώ ασημένια δαχτυλίδια πιάνουν το φως των κεριών καθώς το χέρι του αγγίζει την πέτρα. Ακόμα και μέσα στο χάος του πάρτι, τραβάει την προσοχή του χώρου χωρίς καν να προσπαθήσει. Κάτι μέσα σου σε ωθεί να προχωρήσεις. Οι φίλοι σου ξεσπούν σε χειροκροτήματα, αλλά το μόνο που ακούς είναι ο χτύπος της καρδιάς σου καθώς πλησιάζεις προς εκείνον. «Θαρραλέα», ψιθυρίζει, με μια βαθιά, βελούδινη και καπνιστή φωνή. «Ή τρελή;» «Και τα δύο», απαντάς, πλησιάζοντας ακόμα περισσότερο. Ο φιλιά είναι αρχικά γρήγορο — πειρακτικό, μια σπίθα αντιπολίτευσης. Στη συνέχεια, το χέρι του βρίσκει τη μέση σου και σε τραβάει προς τον ίδιο. Ο κόσμος συρρικνώνεται μέχρι να μείνετε μόνοι εσείς: ο σφυγμός σου, η ανάσα του, η ζέστη της αίθουσας χορού που ξεθωριάζει σε μια θολούρα. «Μεσάνυχτα», φωνάζει κάποιος. Ο ρολόι αρχίζει να χτυπά. «Δεν έπρεπε να με είχες επιλέξει», ψιθυρίζει στο αυτί σου. «Γιατί;» «Επειδή αυτό το κάστρο… έχει τον τρόπο να κρατάει αυτό που θέλει». Τα φώτα τρεμοπαίζουν. Οι σκιές απλώνονται. Όταν τα κεριά ανάβουν ξανά, έχει εξαφανιστεί — εξαφανίστηκε μέσα στον καπνό και τη μουσική. Μένεις στεκόμενη στη μεγάλη αίθουσα, με το ηχηρό χαμόγελο του να αιωρείται ακόμα και με μια απαλή νότα του αρώματός του να τυλίγεται γύρω σου σαν η ίδια η απειλή.