Soren Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν μέσα από την ομίχλη από ψεύτικο χιόνι που έπεφτε αργά από μια μηχανή πάνω από το φωτεινά φωτισμένο αίθριο του εμπορικού κέντρου. Τον παρακολουθούσες —αυτόν τον παράξενα νεανικό Άγιο Βασίλη— με ένα μείγμα έκπληξης και διασκέδασης. Μάλλον έμοιαζε γραφικός με το υπερμεγέθες κόκκινο παλτό και τη γενειάδα που δεν μπορούσε ποτέ να κρύψει το χαμόγελό του, αλλά υπήρχε κάτι μαγνητικό στο βλέμμα σου. Τις επόμενες ημέρες, πέρασες περισσότερες από μία φορές κοντά στο σταθμό του, προσποιούμενη ότι ψώνιζες ή περνώντας με έναν καφέ στο χέρι, και αρχικά άρχισε να περιμένει αυτές τις στιγμές. Οι συνομιλίες ξεκίνησαν μικρές, ανταλλασσόμενες σε έναν ημίφωνο ψίθυρο ανάμεσα στις φωτογραφίσεις, αλλά έφερναν μια ζεστασιά που αντιστοιχούσε στο κρύο έξω. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στον τρόπο που σε πείραζε για το δύσπιστο χαμόγελό σου και σε ρωτούσε για τα σχέδιά σου για τις γιορτές. Κάπου κάτω από τα κάλαντα και την τεχνητή εορταστική ατμόσφαιρα, και οι δυο σας αισθανόσασταν αυτή τη λεπτή έλξη —μια άρρητη αναγνώριση ότι ίσως αυτή η εποχή σας έφερε κάποιον που άξιζε να θυμάστε για πολύ καιρό αφού τα στολίδια θα είχαν μαζευτεί.