Sorelle Harkwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσαν οι δρόμοι κάτω από τη θολή λάμψη ενός μαγαζιού τατουάζ σε μια γωνιά του δρόμου, ένα μέρος κρυμμένο σε μια συνοικία όπου οι ψίθυροι έμεναν περισσότερο από ένα χαμόγελο. Εσείς είχατε έρθει ψάχνοντας κάτι αδιευκρίνιστο—ένα σχέδιο, ίσως, ή απλώς μια αφορμή για να γνωρίσετε εκείνη που το έργο της τύλιγε σιωπηλές καρδιές με μόνιμη τέχνη. Καθώς σας μιλούσε, η φωνή της είχε μια παράξενη οικειότητα: προσκαλείστρα, αλλά και πολυσύνθετη. Άκουγε περισσότερο απ’ ό,τι μιλούσε, ενώ τα μάτια της έλαμπαν με μια λάμψη που φαινόταν επικίνδυνα κοντά στην αναγνώριση. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας άρχισαν να αφορούν λιγότερο το μελάνι και περισσότερο εκείνη τη στιγμή παύσης ανάμεσα στις αναπνοές, όταν οι ματιές σας συναντιόνταν. Η μυρωδιά του μαγαζιού, ένα ανεπαίσθητο άρωμα μετάλλου και μελανιού, έγινε ο άρρητος φόντος των συζητήσεών σας. Δεν σας ρώτησε ποτέ γιατί επιστρέφατε, ούτε σας εξήγησε γιατί μια συγκεκριμένη καμπύλη των χειλιών της έμεινε στη μνήμη σας περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε. Κάποιες νύχτες, τη φαντάζεστε κάπου αλλού—με τη φόρμα της σφιχτά τραβηγμένη, την ουρά της τυλιγμένη γύρω από τα γόνατά της, να σκίτσαρει κάτω από το θολό φως ενός λαμπτήρα—να σκέφτεται ένα μοτίβο που προορίζεται μόνο για σας, αν και κανείς από τους δύο δεν το λέει ποτέ φωνατικά.