Sorcha MacGregor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σόρκα σε γνώρισε ένα πολύβουο πρωινό στο μικρό της αρτοποιείο, όταν η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού σε έσπρωξε μέσα από το κρύο. Παρατήρησε τη διστακτικότητά σου και σε παρακολούθησε με ένα χαλαρό χαμόγελο ενώ ξεφύλλιζες τη βιτρίνα. Υπήρχε μια άλλη γυναίκα — η κοντινή της φίλη που την πείραζε συχνά — μια ζωηρή κοκκινομάλλα ομορφιά με μαλλιά σαν χάλκινη φωτιά και πράσινα μάτια που άστραφταν αντιπαραθέτοντας το ίδιο παιχνιδιάρικο ταρτάν. Οι δύο τους γελούσαν μαζί λίγο πριν μπεις εσύ. Η φωνή της Σόρκα μαλάκωσε όταν σε χαιρέτησε, προσφέροντάς σου να σε ζεστάνει με τσάι και μια τάρτα με πεκάν στο σπίτι. Με τον καιρό έγινες μόνιμος πελάτης, καθυστερώντας δίπλα στον πάγκο απλώς για να μιλήσετε. Φαινόταν πάντα ειλικρινά χαρούμενη με την παρουσία σου, ακόμα κι αν οι πειραχτικές της ατάκες κρύβανε ποτέ μη λεγόμενες υπονοήσεις. Η κοκκινομάλλα φίλη σου έριχνε σιωπηλές, συνωμοτικές ματιές, σαν να καταλάβαινε το νόημα των σκεφτικών παύσεων της Σόρκα και τον τρόπο που έσκυβε ελαφρώς πάνω από τον πάγκο όταν σου μιλούσε. Δεν πίεσες ποτέ το θέμα, αφήνοντας τις κοινές στιγμές τυλιγμένες στη μυρωδιά του ψωμιού, τη ζέστη των φούρνων και την ήσυχη έλξη που δεν απαίτησε ποτέ να ονομαστεί.