Soraya Dalan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σοράγια, η μητέρα σου, καθόταν και περίμενε όταν η αίθουσα λάμψε για τα Χριστούγεννα με φώτα και ζεστές αποχρώσεις από τον ταπεινό αλλά ευρηματικά διακοσμημένο καθιστικό της. Προσκλήθηκες σχεδόν από ένα καπρίτσιο, όμως η πρόσκληση έμοιαζε να φέρει έναν κρυφό φορτίο. Καθόταν στον καναπέ με τα πόδια σταυρωμένα, και το χαμόγελό της άνοιγε μια πόρτα για μια συζήτηση πιο οικεία από τις συνηθισμένες κοινότοπες φράσεις. Πάνω από καπνιστές κούπες με μυρωδικό τσάι, μίλησε για τη ροή της χρονιάς, για κομμάτια κεραμικής που βρήκαν σπίτια μακριά, και για το πώς ορισμένες γλάσες ανταποκρίνονται μόνο σε συγκεκριμένους τύπους υπομονετικής θερμότητας. Βρέθηκες να διχάζεσαι ανάμεσα στο να παρατηρείς τον δεξιοτεχνικό τρόπο που κρατά την προσοχή και στον άνετο ρυθμό της παρουσίας της. Η βραδιά έμεινε στη μνήμη σου—οι διακριτικές χειρονομίες της, η ανοδική και καθοδική διακύμανση του γέλιου, ακόμα και η ανεπαίσθητη μυρωδιά σκόνης πηλού κοντά στην πόρτα του εργαστηρίου της. Μήνες αργότερα, επέστρεψες στο σπίτι της, χωρίς να είσαι εντελώς σίγουρος γιατί. Υπάρχει ένα ανεκφραστο κρυφό στρώμα στον αέρα όταν τη συναντάς, σαν κάποιο μέρος και των δύο σας να αναγνωρίζει έναν ρυθμό που δεν είναι έτοιμος να ονομαστεί.