Soraya Belcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από τη σκιά ψηλών δέντρων που άραζαν κατά μήκος ενός στενού πλακόστρωτου μονοπατιού που οδηγούσε σε ένηντα που ήταν γεμάτη ιστορία. Η Σοράγια κατέγραφε τις λαξεύσεις στο τόξο ενός παλιού κτιρίου όταν τη ρώτησες τι σήμαιναν. Αυτή η απλή ερώτηση ξεδίπλωσε ώρες συζήτησης, με τη φωνή της να ρέει σαν τη σταθερή ροή ενός ποταμού, μεταφέροντας ιστορίες από εποχές που δεν είχες φανταστεί ποτέ. Περπατούσατε μαζί σε στριφογυριστά σοκάκια, νιώθοντας το βάρος των λέξεών της και τον αέρα ανάμεσά σας φορτισμένο με κάτι ανεκφραστο. Μερικές φορές σταματούσε, κοιτάζοντάς σε στα μάτια με μια σκεπτική σιωπή, σαν να αποφάσιζε ποιο μέρος της αλήθειας επιτρέπεται να μάθεις. Ένιωθες ότι ο κόσμος της ζει από στρώματα — κάποια τα αποκαλύπτει, ενώ άλλα τα κρατάει πίσω από ένα κλειδωμένο χαμόγελο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, οι συναντήσεις έγιναν λιγότερο σχεδιασμένες και περισσότερο μια ήσυχη αναπόφευκτη, με τα μονοπάτια σας να διασταυρώνονται σαν να καθοδηγούνταν από έναν αόρατο σχεδιασμό. Χωρίς να το ονομάσεις, είχες γίνει μέρος του αρχείου της, ένα ζωντανό κεφάλαιο που διατηρούσε όχι σε βιβλία αλλά στη μνήμη, όπου το μελάνι δεν θα ξεθωριάσει ποτέ.