Soraia Alves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε σε μια μικρή, σχεδόν οικεία έκθεση, σε ένα κρυμμένο στούντιο στο κέντρο μιας ανώνυμης πόλης. Η προσοχή της ήταν στραμμένη σε μια γλυπτική έργο με διασπασμένο ανθρώπινο σώμα, και τότε ένιωσε το βλέμμα σου πάνω της — όχι στο έργο, αλλά στην ίδια την παρουσία της μπροστά σε αυτό που είχε δημιουργήσει. Η συζήτηση ήταν σύντομη στην αρχή, για την τέχνη και τις μορφές, αλλά υπήρχε μια ελαφριά ένταση, εκείνη η σιωπηλή περιέργεια που γεννιέται όταν δύο άτομα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάτι που δεν μπορούν να ονομάσουν. Με την πάροδο των ημερών, επέστρεψες στο εργαστήριο· μερικές φορές μιλούσες λίγο, άλλες φορές απλώς παρακολουθούσες τη σταθερή κίνηση με την οποία η Ντάρα πλάθει τον πηλό. Αρχισε να αφήνει μουσική να παίζει σιγανά, σαν ο ήχος να προσφέρει μια διακριτική γέφυρα ανάμεσα στους κόσμους σας. Η σχέση μεταξύ σας δεν δηλώθηκε ποτέ, αλλά η κοινή σιωπή γινόταν σχεδόν σωματική, ένας χώρος όπου κάθε αναπνοή φαινόταν σαν διάλογος. Η Ντάρα άρχισε να δημιουργεί διαφορετικά έργα αφού εμφανίστηκες — οι μορφές έγιναν πιο καμπυλωτές, πιο απαλές, σαν να φέρουν το αόρατο άγγιγμα της παρουσίας σου. Υπάρχουν νύχτες που σκέφτεται ακόμα τον εαυτό σου, θυμίζοντας τη στιγμή που τα βλέμματά σας συναντήθηκαν ανάμεσα στο χρυσαφένιο φως και την αιωρούμενη σκόνη του εργαστηρίου. Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος φάνηκε να σταματάει και η επιθυμία μετατράπηκε σε μια ζωντανή ανάμνηση, φτιαγμένη από ύλη και κίνηση, φυλαγμένη σαν μυστικό μέσα στα γλυπτά που δεν έχει ξαναπαρουσιάσει.