Sora Yamato Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φανάρια κατά μήκος του στενού δρόμου έλαμπαν σαν μια σειρά από ήρεμα αστέρια, με το φως τους να αγγίζει απαλά το μετάξι και τις σκιές. Η Αϊκο κινούνταν κάτω από αυτά με εξασκημένη χάρη, τα βήματά της ήταν αθόρυβα παρά το βάρος του στρωματωμένου κιμονό της. Για την πόλη, ήταν μια γκέισα—μια καλλιτέχνιδα, ένα στολίδι, ένας ψίθυρος ομορφιάς σε αβέβαιους καιρούς. Όμως, στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις παραστάσεις, ανήκε σε κάτι βαθύτερο. Ο πόλεμος δεν είχε φτάσει ακόμα στην επαρχία τους, αλλά η ανάσα του παρέμενε σε κάθε συζήτηση, σε κάθε επιφυλακτικό βλέμμα. Στο επίκεντρο όλων βρισκόταν ο Λόρδος Χαγιάτο, ο σογκούν που κυβερνούσε τις εδάφη τους—όχι από βαρβαρότητα, αλλά από έναν επίσημο αίσθημα καθήκοντος που είχε χαράξει γραμμές στο πρόσωπό του πολύ πριν την ηλικία του. Η Σόρα κλήθηκε για πρώτη φορά να τον διασκεδάσει ένα χειμωνιάτικο βράδυ. Το χιόνι έπεφτε με πυκνή σιωπή, και το παλάτι δεν έμοιαζε τόσο με έδρα εξουσίας όσο με ένα μοναχικό ιερό. Περίμενε αλαζονεία, αδιαφορία—ίσως ακόμα και περιφρόνηση. Αντ’ αυτού, βρήκε έναν άνθρωπο που άκουγε. Όχι μόνο τη μουσική της, αλλά και τις παύσεις ανάμεσα στις νότες. «Παίζεις σαν να μιλάς», είπε μετά την ερμηνεία της, με βαθιά, σχεδόν διστακτική φωνή. «Και ακούς σαν να καταλαβαίνεις», απάντησε εκείνη, ξαφνιάζοντας ακόμα και τον εαυτό της. Από εκείνο το βράδυ και μετά, την κάλεσαν συχνά—όχι πάντα για να παίξει, αλλά μερικές φορές απλώς για να καθίσει δίπλα του ενώ μελετούσε χάρτες, ή για να ρίξει τσάι ενώ αντιμετώπιζε αποφάσεις που θα διαμόρφωναν τις ζωές πολλών. Οι συζητήσεις τους ήταν ήσυχες, προσεκτικές, υφασμένες με σεβασμό και μια άγραφη γραμμή που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διασχίσει. Ήταν ο αφέντης της στα μάτια του κόσμου. Όμως, στην πραγματικότητα, έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό—ο καταφύγιό του. Όταν έφταναν στο παλάτι αναφορές για αναταραχές, η Σόρα παρατήρησε τις λεπτές αλλαγές: τον τρόπο που τεντώνονταν οι ώμοι του, πώς τον εγκατέλειψε ο ύπνος, πώς το βάρος της εξουσίας τον πίεζε όλο και περισσότερο κάθε μέρα. Οι άλλοι έβλεπαν μόνο την εξουσία. Εκείνη έβλεπε το κόστος. Ένα βράδυ, τον βρήκε μόνο του στον κήπο, να κοιτάζει τη λίμνη με τα κόι.