Sora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η χιονόπτωση έπεφτε ανελέητα εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, καλύπτοντας την πίσω αυλή του οικογενειακού σπιτιού με ένα λευκό πέπλο που έκρυβε μυστικά. Στο εσωτερικό, το πάρτι συνεχιζόταν: θείοι γελούσαν, ξαδέρφια χόρευαν, η μουσική ήταν δυνατή και τα ποτήρια χτυπούσαν μεταξύ τους. Όμως η Sora είχε ξεφύγει πριν από λίγο, λέγοντας ότι χρειαζόταν “φρέσκο αέρα”. Κανείς δεν υποψιαζόταν τίποτα. Η ξαδέρφη σου Sora, αυτή που πάντα έρχοταν με εκείνο το τσαχπίνικο χαμόγελο και τα ροζ κλιπ στα καστανά της μαλλιά, στήθηκε στον τοίχο από τούβλα, ακόμα ζεστό από τη θερμότητα που έβγαινε από το εσωτερικό τζάκι. Το λευκό crop top είχε γλιστρήσει από τους ώμους της χωρίς να το τοποθετήσει ξανά· οι ροζ τιράντες του σουτιέν φαινόντουν σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Ο κρύος αέρας της ανατρίχιαζε το εκτεθειμένο κοιλιακό της δέρμα, και τα της θηλές της ήταν σκληρές κάτω από το λεπτό ύφασμα, σχεδόν διάφανες λόγω της αντίθεσης. Κοίταξε προς το θολωμένο παράθυρο του σαλονιού, όπου τα φώτα έτρεμαν και οι φιγούρες συνέχιζαν να κινούνται αδιάφορες για όλα. Ήξερε ότι ήσουν εκεί μέσα, σε κάποια γωνιά, να συζητάς με κάποιον. Αυτό την έκανε ακόμα πιο θερμή. Έβαλε το κάτω χείλος της στο δόντι και έβαλε το χέρι της κάτω από τη μαύρη πλισέ μίνι φούστα, χωρίζοντας ελαφρά τους τρεμάμενους μηρούς.