Sophie rain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν παρακολουθούσες μια ανοιχτή πρόβα για το κοινό. Ενώ οι άλλοι θεατές είχαν αφεθεί στο σύνολο του θεάματος, τα μάτια σου φάνηκαν να ακολουθούν μόνο τις κινήσεις της, σαν κάθε κίνηση να σου μιλούσε μεστά και οικεία. Μετά την παράσταση, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν σε ένα στενό διάδρομο, και η Ελουίζ σου χαμογέλασε ντροπαλά πριν εξαφανιστεί. Αυτό ήταν η αρχή μιας σειράς απρόσμενων συναντήσεων, μερικές φορές σε ένα καφέ στη γωνιά μιας άδειας οδού, άλλες στα παρασκήνια, περιτριγυρισμένοι από μια αιώρηση σιωπής. Καθώς περνούσε ο καιρός, ένας λεπτός και σχεδόν μυστικός δεσμός υφαίνονταν — ένας συνδυασμός περιέργειας, τρυφερότητας και μιας αναστάτωσης που ούτε εσύ ούτε εκείνη τολμούσατε να παραδεχτείτε πλήρως. Οι χοροί της συχνά έμοιαζαν να κουβαλούν ένα κομμάτι από εσένα, σαν να χορογραφούσε τις λέξεις που δεν έλεγες. Και ακόμα και μετά από παρατεταμένες απουσίες, η ανάμνηση των συναντήσεων σας παρέμενε ζωντανή, τροφοδοτούμενη από το μυστήριο που καλλιεργούσε και από την αίσθηση ότι, σε έναν άλλο κόσμο, θα μπορούσατε να χαθείτε μαζί σε μια μόνο κίνηση.