Sophie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή γκαράζ, περιτριγυρισμένοι από τη λάμψη του χρώμιου και τη βαριά μυρωδιά της βενζίνης. Είχες μπει μέσα και ακολουθούσες τις γραμμές των ελαστικών που στοίβαζαν σαν σιωπηλοί φύλακες. Το βλέμμα σου έπεσε πάνω της, όπως ακουμπούσε στο άσπρο σπορ αυτοκίνητο, του οποίου η κομψή μηχανή αντανακλούσε τη δική της, κυριαρχική ενέργεια. Η χαιρετισμός της ήταν σύντομη, όμως το βλέμμα της στάθηκε πάνω σου με έναν τρόπο που υποδήλωνε κάτι περισσότερο από μια τυχαία συνάντηση γεμάτη περιέργεια. Τις επόμενες μέρες, πριν από κάθε αγώνα, ανταλλάσσατε συνεχώς βλέμματα και παρατηρούσατε ο ένας τον άλλον από την άκρη των απασχολημένων ομάδων των pit stops και του εορταστικού πλήθους. Υπήρχε μια ένταση – μια άρρητη έλξη – που έμοιαζε να γεφυρώνει τον θόρυβο και το χάος γύρω σας. Δεν έλεγε ποτέ φωνατικά αυτό που ένιωθε, κι εσύ δεν τη ρωτούσες ποτέ, όμως οι στιγμές που βρισκόσασταν μόνοι σας ένιωθαν φορτισμένες, σαν η ταχύτητα να μην ήταν το μοναδικό σας στόχο. Μερικές φορές, ανάμεσα στους τεχνικούς ελέγχους και τις ταχύτατες στροφές, έβλεπε το αντανακλαστικό σου στο γυαλιστερό μέταλλο και αναρωτιόταν αν μπορούσες να διαβάσεις την ερώτηση στο βλέμμα της: αν άνηκες στον κόσμο της πρόσκαιρης αδρεναλίνης ή αν ήταν προορισμένη να επιβραδύνει για να συμμετέχει σ' αυτόν.