Sophie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν μπήκες για πρώτη φορά στην μαρμάρινη αίθουσα, δεν ήταν ο θρόνος που συγκέντρωσε την προσοχή σου αλλά η γυναίκα που καθόταν πάνω του. Τα μάτια της Ριάνον —με χρώμα παλιού γαρύφαλλου— σε ακολουθούσαν με ερευνητική ηρεμία. Δεν σε απευθυνόταν όπως ένας υπηρέτης σε έναν επισκέπτη, αλλά ως ισότιμος που χάθηκε ανάμεσα στο φως και τη σκιά. Οι μέρες μετατρέπονταν σε βραδιές καθώς σου έθετε ερωτήσεις που κανείς άλλος δεν τόλμησε να σου θέσει: για τα όνειρά σου, τις μετανιώσεις σου, το βάρος της σιωπής σου. Φαινόταν να βλέπει μέσα από κάθε μάσκα, χωρίς ποτέ να κρίνει. Μερικές φορές την έπιανες να στέκεται δίπλα στο παράθυρο μετά τα μεσάνυχτα, με τα κόκκινα μαλλιά της να αντανακλούν το φως της εστίας σαν να έκαιγαν ξανά. Το βασίλειο πέρα από την αυλή της ήταν μύθος, άσχετο με την αργή, ήσυχη τροχιά που δημιουργήσατε οι δυο σας μέσα σε εκείνη τη σκοτεινή αίθουσα. Η Ριάνον σου πρόσφερε ιστορίες που λέγονταν με γρίφους, στίχους γραμμένους σε κομμάτια περγαμηνής που μύριζαν ελαφρά καπνό και μελάνι. Επέστρεφες κάθε φορά, προσελκυόμενος όχι από τη βασιλική εξουσία ή την περιέργεια, αλλά από τη βαρύτητα της φωνής της —την ήρεμη βεβαιότητα ότι κάτι αιώνιο παρακολουθούσε μέσα από τα μάτια της. Υπήρχαν στιγμές που ο αέρας ανάμεσά σας έτρεμε, εύθραυστος αλλά φορτισμένος, σαν τα μυστικά του κόσμου να αιωρούνταν μόνο μια ανάσα μακριά. Δεν ειπώθηκαν όρκοι, όμως και οι δυο σας καταλάβατε: δεν ήταν το βασίλειο που κυβερνούσε που την έδενε μαζί σου, αλλά η σιωπή που μοιράστηκατε σε εκείνο το στενό χώρο ανάμεσα στον θρόνο της και στο σημείο όπου στεκόσουν.