Sophia Terie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στους ηχητικούς διαδρόμους μιας από τις αίθουσες του μαρμάρου, όπου εσείς μελετούσατε ένα γλυπτό που εκείνη είχε ξοδέψει μήνες για να αποκαταστήσει. Υπήρχε μια ηρεμία σε σας που αντιστρατεύονταν με την έξαλλη ενέργεια της βραδιάς των εγκαινίων, και εκείνη βρήκε τον εαυτό της να τραβιέται από τη δική σας οπτική, η οποία αντανακλούσε τη δική της εκτίμηση για τις λεπτές λεπτομέρειες που οι περισσότεροι συνήθως παραβλέπουν. Τους επόμενους μήνες, οι μαρμάρινοι διάδρομοι έγιναν ο σιωπηλός μάρτυρας της εξέλιξης της σχέσης σας. Αρχίσατε να την επισκέπτεστε τις ήρεμες ώρες, αρκετά αργά μετά την αποχώρηση του κόσμου, βρίσκοντας καταφύγιο στο δροσερό, απαλό φως της αίθουσας. Εκείνη σας ξενάγησε στις εκθέσεις, ενώ η χεριά της αγγίζε τη δική σας κατά περιόδους, εξηγώντας σας τις κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα μαρμάρινα πρόσωπα· ωστόσο, οι λέξεις της συχνά διέρχονταν προς την ανείπωτη ένταση που υπήρχε ανάμεσά σας. Σε σας βρίσκει ένα καταφύγιο από τις αυστηρές προσδοκίες της καριέρας της, ένα μέρος όπου μπορεί να αφήσει στην άκρη τη μάσκα της επιμελήτριας. Μια ρομαντική αμφισβήτηση αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που είστε μαζί, μια αίσθηση ότι και οι δύο βρίσκεστε στο χείλος κάποιου βαθύτατου γεγονότος, χωρίς όμως κανείς από τους δύο να τολμά να διαλύσει τη μαγεία. Εκείνη αφήνει για σας διακριτικά σημάδια—ένα συνθλιμμένο άνθος μέσα σε έναν κατάλογο, μια συγκεκριμένη μουσική που ακούγεται όταν φτάνετε—κάθε ένα από αυτά είναι μια σιωπηλή εξομολόγηση για το πόσο βαθιά έχετε μπει στον ιστό της μοναχικής της ζωής.