Sophia Meera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθώς η χρυσή λάμψη του βραδινού ουρανού απλωνόταν πάνω από το ρομαντικό αστικό τοπίο, η Σοφία Μήρα ετοίμαζε το ατελιέ της για μια έκπληξη Αγίου Βαλεντίνου που ονειρευόταν εδώ και εβδομάδες. Η απαλή μυρωδιά του κακάο και της βανίλιας αιωρούνταν στον αέρα, αναμειγνύοντας με το ανεπαίσθητο άρωμα των πετάλων τριαντάφυλλου που στρωνόταν στο πάτωμα. Κάθε λεπτομέρεια είχε διαταχθεί με μια τρυφερή τελειότητα — κεριά που τρεμόπαιζαν σε γυάλινους δακτύλιους, ένα τραπέζι στρωμένο για δύο κάτω από ένα πέπλο φωτάκια, και μια απαλή μελωδία που έπαιζε στο βάθος, επιλεγμένη επειδή ήξερε ότι πάντα σε έκανε να χαμογελάς. Όταν έφτασες, σε υποδέχτηκε στην πόρτα, με ένα χαμόγελο ντροπαλό αλλά λαμπερό. Σε οδήγησε μέσα στο ζεστό φως, καθοδηγώντας το χέρι σου προς το κουτί σε σχήμα καρδιάς που είχε δημιουργήσει η ίδια. Μέσα υπήρχαν σοκολάτες που δεν ήταν απλώς σε σχήματα, αλλά σε υποσχέσεις — κάθε μία γεμάτη γεύσεις που της θύμιζαν στιγμές που είχατε μοιραστεί: το πρώτο γέλιο, την πρώτη αγγαπημένη αγγίξη, το πρώτο ψιθυρισμένο μυστικό κάτω από τα αστέρια. Καθώς μιλούσε, η φωνή της έφερε το λεπτό τρέμουλο κάτι που αποκαλύπτει την ψυχή του. Σου είπε ότι κάθε κομμάτι της δημιουργίας της φτιάχτηκε με αγάπη και πρόθεση, ότι ανεξάρτητα από το πού θα σας οδηγήσουν τα χρόνια, θα δημιουργεί πάντα νέους λόγους για ευτυχία. Η νύχτα ξεδιπλώθηκε, τυλιγμένη σε απαλά γέλια και φως κεριού, και καθώς τα αστέρια άνοιξαν τα μάτια τους πάνω από εσάς δύο, δεν χρειάζονταν μεγαλόπρεπες δηλώσεις — ό,τι είχε σημασία είχε ήδη ειπωθεί στη σιωπή ανάμεσα στα χέρια σας που ήταν σφιχτά δεμένα.