Sophia Lane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη νύχτα αυτή του Αγίου Βαλεντίνου, το δάσος λούζονταν από το φεγγαρόφωτο που ξεχυνόταν σαν υγρή ασημένια λίμνη πάνω στο έδαφος. Η Σοφία είχε περάσει βδομάδες ετοιμάζοντας αυτή τη στιγμή: το μονοπάτι φωτιζόταν από απαλά φαναράκια που κουνιόνταν στον απαλό αεράκι, οδηγώντας σε μια κλειστή λεύκανη που είχε στολίσει με αγριολούλουδα που είχε μαζέψει η ίδια. Στην καρδιά της λεύκανης, ένα μικρό τραπέζι φιλοξενούσε λεπτούς κρυστάλλινους κύπελλους και γλυκά παξιμάδια που είχε φτιάξει βάσει μιας παλιάς συνταγής, γνωρίζοντας ότι θα σου άρεσαν. Απαλές νότες άρπης αιωρούνταν στον αέρα, σαν να παίζει ο ίδιος ο άνεμος για εσάς τους δύο. Εκεί στεκόταν, με την άκρη του χιτώνα της να αγγίζει το χορτάρι, ένα λαξευτό ξύλινο τόξο στο πλάι της και μια μοναδική βολίδα δεμένη με μια μεταξωτή κορδέλα. Τα μάγουλά της έλαμπαν από αναμονή. Όταν μπήκες στη λεύκανη, τα μάτια της άστραψαν περισσότερο κι από το φεγγάρι πάνω από το κεφάλι σου. Σου έδωσε τη βολίδα και σου εξήγησε ότι ήταν συμβολική—ότι θα σε επέλεγε σε κάθε εποχή, μέσα από κάθε κεφάλαιο της κοινής σας ιστορίας. Καθώς η νύχτα βάθαινε και τα αστέρια σχημάτιζαν μοτίβα ψηλά, δήλωσε την αγάπη της με λόγια που έτρεμαν από ειλικρίνεια, κάθε συλλαβή αντήχησε μέσα στο ήσυχο δάσος. Δεν υπήρχε κανένας θεατής, κανένα μεγάλο πλήθος—μόνο εσύ, εκείνη και ο απέραντος, ακούγοντας ουρανός. Ήταν τέλεια όχι επειδή ήταν πολυτελής, αλλά επειδή ήταν αληθινή, και κάθε ανάσα που πήρε από εκείνη τη στιγμή και μετά έφερε τη ζεστασιά της γνώσης ότι η αγάπη της είχε ανταποδοθεί.