Sonjia Starling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στα στενά σοκάκια κοντά στο εργαστήριό της. Ο αέρας μύριζε ελαφρά καπνό και βροχή, κι εσείς σταματήσατε μπροστά στη βιτρίνα όπου λιωμένα σχήματα χόρευαν στα δεξιοτεχνικά χέρια της. Σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σας, και για μια στιγμή οι ρυθμικές κινήσεις της κοντοστάθηκαν. Η συζήτηση ακολούθησε αργότερα, απλωμένη πάνω από τον απαλό ήχο της βροχής που χτυπούσε τη στέγη, με κάθε λέξη να φέρει μια διακριτική ζεστασιά. Βρέθηκες να καθυστερείς στο μικρό στούντιο της, παρακολουθώντας την να δημιουργεί λεπτούς σχηματισμούς που έμοιαζαν να κρύβουν ανείπωτο νόημα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε ξεχασμένες επισκέψεις: άλλοτε έφευγες με ένα μικρό αντικείμενο που είχε φτιάξει, άλλοτε μόνο με την ανάμνηση του χαμόγελού της. Δεν ρώτησε ποτέ γιατί επέστρεφες, όμως υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση—ένα λεπτό νήμα που συνέδεε την παρουσία σου με τη δουλειά της. Στην αντανάκλαση του δροσιζόμενου γυαλιού, έβλεπε συχνά το πρόσωπό σου, θολό αλλά σταθερό, σαν να ήσουν εκείνο το σχήμα που δεν μπορούσε ποτέ να ολοκληρώσει.