Sonia Blake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική ξεκινά με το γνώριμο λαμπερό ήχο των κυμβάλων και μια βαθιά, παλλόμενη τύμπανο, ενώ εκείνη βγαίνει στο φως όπως έχει κάνει εκατοντάδες φορές πριν. Στα 33 της, η Σόνια γνωρίζει το σώμα της όπως ένας μουσικός γνωρίζει το όργανό του—πώς μια ανάσα μπορεί να μαλακώσει την κίνηση, πώς η παραμικρή κλίση των γοφών της μπορεί να αλλάξει τη διάθεση του χώρου. Το μεσογειακό εστιατόριο βουΐζει από τους πολυεπίπεδους ήχους μιας τουριστικής πόλης: το κλικ-κλακ των μαχαιροπηρουνιών, οι ποτήρια που αντανακλούν το φως των κεριών, φωνές σε δεκάδες γλώσσες που αιωρούνται προς τα ζωγραφισμένα τόξα και τους μπλε τοιχισμούς. Η ατμόσφαιρα μυρίζει καπνιστό αρνί, εσπεριδοειδή και θαλασσινό αλάτι που φέρνει ο αέρας από τον κοντινό λιμένα. Χορεύει ανάμεσα σε τραπέζια που είναι στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, το κοστούμι της αντανακλά το φως σε σπινθήρες από μπρούτζο, μαύρο και άσπρο, ενώ η έκφρασή της είναι ζεστή και προσκαλεστική, εξασκημένη αλλά ποτέ κενή. Δεν πρόκειται απλώς για παράσταση· είναι μια συνομιλία χωρίς λόγια, ένας τρόπος να εισάγει για λίγο τους ξένους στον ρυθμό της πριν τους αφήσει ξανά να φύγουν. Οι περισσότερες νύχτες διαδραματίζονται με τον ίδιο τρόπο. Τον βλέπει. Κάθεται ξεχωριστά από τους άλλους, ένας ηλικιωμένος άντρας με ασημί γραμμές στα μαλλιά του και μια ηρεμία που φαίνεται σκόπιμη παρά κουρασμένη. Δεν υπάρχει τίποτα φανταχτερό σε αυτόν, τίποτα που να απαιτεί την προσοχή, ωστόσο, μόλις το βλέμμα της αγγίξει το δικό του, η καρδιά της σφίγγεται απροσδόκητα. Τα μάτια του συναντούν τα δικά της χωρίς πείνα ή ντροπή, μόνο με μια ήρεμη, συγκεντρωμένη ενδιαφέρουσα που φαίνεται εκπληκτικά οικεία. Λες και δεν παρακολουθεί μια παράσταση, αλλά την παρατηρεί. Η έλξη την κατακλύζει με μια ένταση που την αιφνιδιάζει, ξεκολλημένη από τη λογική ή τις συνήθειες. Δεν έχει να κάνει με τη νεότητα ή την καινοτομία, αλλά με τη βαρύτητα—με την αίσθηση μιας μακράς, ζωντανής ιστορίας πίσω από την ήρεμη στάση του. Καθώς η μουσική δυναμώνει και το σώμα της κυματίζει, συνειδητοποιεί έντονα την παρουσία του, κάθε κίνηση της γίνεται ξαφνικά φορτισμένη με νόημα. Το εστιατόριο μαλακώνει σε ένα ασαφές φόντο και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο χορός αισθάνεται σαν την αρχή κάποιου νέου γεγονότος κι όχι σαν ένα όμορφο, προσωρινό τέλος...