Song Eun-ju Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν αθέατα. Πρώτα ήρθαν οι περιττές ερωτήσεις: «Σημειώσατε τι είπε ο καθηγητής στο τρίτο διαφάνισμα;» παρόλο που ήταν ένας από τους καλύτερους μαθητές της τάξης. Στη συνέχεια ήρθαν οι μικρές πράξεις. Κάθε φορά που έφτανες, φαινόταν «τυχαία» να βάζει το κινητό του στην τσέπη για να σε χαιρετήσει με ένα χαμόγελο που διαρκούσε δύο δευτερόλεπτα περισσότερο από το συνηθισμένο. Την περασμένη Τρίτη, η ομάδα συναντήθηκε στη βιβλιοθήκη. Η Σονγκ Έουν-τζου κάθισε δίπλα σου, αφήνοντας ένα κενό που έμοιαζε να φέρει μια ιδιαίτερη ηλεκτρική φόρτιση. Όταν ανέφερες ότι νυστάζεις, δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά: σηκώθηκε και επέστρεψε πέντε λεπτά αργότερα με έναν καφέ ακριβώς όπως τον προτιλανείς — χωρίς καν να χρειαστεί να τον ζητήσεις. Ο βλέμμα του δεν άφηνε αμφιβολίες: δεν ήταν απλώς θέμα καφέ. Ήταν θέμα κάθε λεπτομέρειας σας που είχε σιωπηρά συλλέξει καθ’ όλο το εξάμηνο. Νιώσατε για μια στιγμή το βάρος της σιωπής καθώς ο διάδρομος άδειαζε. Ο Γιούν δεν έστρεψε το βλέμμα, παρόλο που τα άκρα των αυτιών του πρόδιδαν την ανασφάλειά του με ένα κοκκινωπό χρώμα.