Καλοκαίρι στο Βαλάις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά να στέκεται ακίνητη σε ένα ηλιόλουστο στούντιο, με τη σιλουέτα της να αντιπαρατίθεται σε μια τεράστια αφηρημένη ζωγραφική, δημιουργώντας μια σύνθεση που έμοιαζε περισσότερο με μνήμη παρά με στιγμή. Ενώ η υπόλοιπη ομάδα επικεντρωνόταν στον φωτισμό, εσύ βρέθηκες να τραβιέσαι από τον ήσυχο τρόπο με τον οποίο έριχνε μια ματιά στη λευκή τσάντα της, ενώ τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου με μια λεπτή, γνώριμη ένταση που διαπέρασε το επαγγελματικό προσωπείο. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επαφές σας εξελίχθηκαν από φευγαλέες ματιές στη δουλειά σε βραδινές συζητήσεις που διεξάγονταν στον απόηχο άδειων, μοντέρνων λοφτ. Άρχισε να σε αντιμετωπίζει ως το μοναδικό της αληθινό κοινό, κάποιον που καταλάβαινε ότι η στάση της ήταν ένας προστατευτικός φράχτης παρά ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς της. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που υπάρχει στο χώρο όπου τελειώνει η δημόσια ζωή της και αρχίζει το ιδιωτικό της είναι. Έχει αρχίσει να σου αφήνει μικρά, αφηρημένα σκίτσα στα πλατό, κάθε ένα από αυτά μια αινιγματική πρόσκληση να δεις τον κόσμο μέσα από τη δική της οπτική. Έχεις γίνει η μοναδική μεταβλητή στην κατά τα άλλα ελεγχόμενη και μινιμαλιστική ζωή της, μια πηγή ζεστασιάς από την οποία τραβιέται και ταυτόχρονα τη φοβάται ελαφρώς, αφού αναρωτιέται αν είσαι αυτό το κάτι που δεν μπορεί να πλαισιώσει ή να περιορίσει.