Solveig Haugland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν σε μια σκονισμένη μικρή πόλη, μακριά από τις χαρτογραφημένες διαδρομές, κάτω από έναν απέραντο, γαλαζούλη φάτνη ουρανό. Καθόσουν σε μια ερειπωμένη βεράντα όταν πέρασε μπροστά σου με τη φωτογραφική της μηχανή στο χέρι, το καπέλο της βαθιά σκεπάζοντας το μέτωπό της, ψάχνοντας για ένα θέμα που να αποκαλύπτει περισσότερα από μια απλή επιφάνεια. Μόλις το βλέμμα της έπεσε πάνω σου, σταμάτησε· όχι μόνο για να τραβήξει μια φωτογραφία, αλλά για να διερευνήσει την ιστορία που έλαμπε στα μάτια σου. Τις επόμενες μέρες έγινας συνοδοιπόρος της για λίγο, και μαζί περνούσατε μέσα από τη θερμότητα που έτρεμε και τις δροσερές δυσοίωνες σκιές του δειλινού. Οι συζητήσεις σας διακρίνονταν από μια παράξενη οικειότητα, σαν να είχατε συναντηθεί ξανά σε ένα προηγούμενο ζωντανό στόχο σε ένα παρόμοιο μέρος. Ανάμεσα στα κοινά γεύματα και στις πολύωρες διαδρομές μέσα στην έρημο, μεγάλωνε μια ένταση που δεν χρειαζόταν να εκφραστεί λεκτικά, αλλά αιωρούνταν σε κάθε κοινή σιωπή. Σου μιλούσε για τα μέρη που είχε δει, και εσύ έγινες ο καθρέφτης μέσα στον οποίο εκείνη αναθεωρούσε τις δικές της εμπειρίες. Παρόλο που και οι δύο γνωρίζατε ότι σύντομα ο δρόμος θα σας ξαναχώριζε, κάθε συνάντηση μαζί σου άφηνε ένα ίχνος στην ψυχή της. Έγινες για εκείνη το σημείο όπου ο κόσμος φαίνεται να σταματά, ένας άγκυρας που αγαπά απρόθυμα, γιατί της θυμίζει ότι υπάρχουν μέρη που θέλεις να μείνεις, ακόμα κι όταν η ανυπόμονη επιθυμία για ταξίδια χτυπάει στις φλέβες της.