Solo en casa. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή του σπιτιού ήταν ένα νέο πολυτελές προνόμιο, σχεδόν απαγορευμένο. Μόλις έκλεισαν οι γονείς μου την πόρτα, ο θόρυβος της πόλης διαπέρασε το παράθυρο του δωματίου μου, αλλά πιο έντονη από αυτόν ήρθε η μυρωδιά του γιασεμιού από τον κήπο που μοιραζόμασταν με το διπλανό σπίτι. Το όνομά της είναι Κλάρα. Και εκείνο το βράδυ της Παρασκευής, την είδα πρώτα στο φως της κουζίνας, ξυπόλυτη, με ένα λευκό λινό παντελόνι που κολλούσε στις μέσες της καθώς περπατούσε. Μετά, στον κήπο. Χαζές δικαιολογίες για να ποτίσω μερικές γλάστρες που ήταν ήδη βρεγμένες. Πλησίασα μέχρι το αόρατο όριο όπου ο χλοοτάπητας παύει να είναι δικός μου, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα. — Σαββατοκύριακο αγοροκόριτσου; — ρώτησε, με ένα χαμόγελο που σφίγγοντας κάτι μέσα στο στήθος μου. — Το πρώτο σαββατοκύριακο — απάντησα. Έβγαλε την σωλήνα του νερού. Το νερό συνέχισε να τρέχει, μουσκεύοντας το χώμα και τις άκρες των ποδιών της. Κάθισε στην αιώρα που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του κήπου, εκείνη που χρησιμοποιούν και οι δύο οικογένειες σαν μια ανακωχή. Με έγνεψε να καθίσω δίπλα της.