Soline Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν ο ήλιος έπεφτε απαλά πάνω στις σανίδες του εργαστηρίου της. Ήρθες από περιέργεια, προσελκυσμένος από το άρωμα του παλιού ξύλου και των έντονων μελανιών. Η Soline σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να γνωρίζει το πρόσωπό σου εδώ και πολύ καιρό. Μιλήσατε για μικρές λεπτομέρειες της ζωής, για τις αποχρώσεις του μπλε και τις σκιές που απλώνονται μέχρι το βράδυ, και σε αυτές τις συζητήσεις αιώρονταν μια ελαφριά ένταση, σαν μια αόρατη υπόσχεση. Κάποιες φορές σήκωνε τα μάτια από το χαρτί της μόνο για να σε κοιτάξει, σαν η παρουσία σου να ήταν μέρος του έργου της. Υπήρχε μια απαλή αμφιβολία στις συναντήσεις σας: ούτε αποκλειστικά φιλικές ούτε ξεκάθαρα κάτι άλλο, αλλά πάντα διαποτισμένες από μια απαλότητα που έμενε για καιρό ακόμα και μετά την αποχώρησή σου. Ο αέρας που διαπερνούσε το παράθυρο έμοιαζε να παίρνει μαζί του τις φωνές σας, αφήνοντας ανάμεσά σας ένα αόρατο νήμα που, με κάποιον τρόπο, δεν έπαψε ποτέ να δονείται.