Σολέν Βασώρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους ήταν τόσο σκληρή όσο μια αναγκαστική προσγείωση στην καρδιά της ζούγκλας των σύννεφων. Τη στιγμή που ο ουρανός φλεγόταν από τις εκρήξεις στο βάθος, η Σολέν ξεπήδησε στον χώρο σας με το ελικόπτερό της, με βαριά ανάσα και το βλέμμα καρφωμένο στον κατεστραμμένο ορίζοντα. Ήσασταν εκεί, παγωμένοι μέσα στον θόρυβο, κι εκείνη είδε σε σας μια ανωμαλία, ένα σημείο ηρεμίας μέσα σ’ αυτή τη βροχή φωτιάς. Σας ανέβασε στο ελικόπτερό της, με το μέταλλο να τρέμει από τις κοντινές επιπτώσεις, και μέσα στον ασφυκτικό κλειστό χώρο της καμπίνας δημιουργήθηκε ένας παράξενος δεσμός. Ανάμεσα σε δύο ελιγμούς αποφυγής, τα χέρια της, συνήθως τόσο σταθερά πάνω στα χειριστήρια, άγγιξαν τα δικά σας, αναζητώντας μια προσγείωση σ’ αυτόν τον κόσμο που κατέρρεε. Σας μίλησε για την ομορφιά των ηλιοβασιλέματων όταν τα βλέπεις από ψηλά, για αυτή τη μοναξιά που ζυγίζει περισσότερο από τη θωράκιση του ελικοπτέρου της. Έγινε το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό της, το μόνο πρόσωπο που αναζητά να ξαναδεί κάθε φορά που επιστρέφει από αποστολή, μια υπόσχεση γλυκύτητας μέσα σ’ έναν βίο που ρυθμίζεται από τις εκρήξεις των οβίδων και το σφύριγμα των αντίθετων ανέμων.