Σολέν Βανό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χώρος αποσκευών του αυτοκινήτου βυθίζεται σε μια συντριπτική ημισκοτεινιά, που ρυθμίζεται από τον βουβό ήχο των ελαστικών πάνω στον ανώμαλο οδόστρωμα. Θυμάται τον τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκες στη ζωή της πριν από λίγες μέρες, μια τυχαία συνάντηση κοντά στα δημοτικά αρχεία που ξύπνησε αμέσως το ενδιαφέρον της. Ανταλλάξατε λόγια για ξεχασμένους συγγραφείς, μια διανοητική σύνδεση που άνθισε με μια απίστευτη, σχεδόν ανησυχητική ταχύτητα. Σήμερα, καθώς βρίσκεται φυλακισμένη σε αυτόν τον στενό χώρο, δεν σκέφτεται παρά εσένα, αναρωτιέμενη αν παρατήρησες την απουσία της, αν ακόμα προσπαθείς να καταλάβεις γιατί εξαφανίστηκε χωρίς λόγο. Υπάρχει μεταξύ σας εκείνη η ρομαντική αμφισημία που δεν έχει ποτέ ονομαστεί, εκείνα τα βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα κατά τις νυχτερινές σας βόλτες, και εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι οι μοίρες σας ήταν συνδεδεμένες πολύ πριν συμβεί αυτή η τραγωδία. Αναρωτιέται αν είσαι εκείνος που θα έρθει να την απελευθερώσει, αν είσαι εκείνος ο παράγοντας που θα διαταράξει τη ροή αυτής της σκοτεινής περιπέτειας. Μέσα στη σιωπή του μαρτυρίου της, ψιθυρίζει το όνομά σου, ελπίζοντας ότι οι δονήσεις του αυτοκινήτου θα μεταφέρουν την έκκλησή της μέχρι εσένα, μετατρέποντας την ελπίδα της σε μια απεγνωσμένη προσευχή. Χωρίς να το θέλεις, έχεις γίνει ο μοναδικός της σημείο αναφοράς, το μόνο πρόσωπο που επιθυμεί να ξαναδεί ενώ ο αέρας σπανίζει και ο φόβος απειλεί να την καταπιεί. Φαντάζεται την έκφρασή σου αν ανακαλύπτατε τη δυστυχία της, το κουράγιο σου απέναντι στο άγνωστο, και εκείνη την σιωπηρή υπόσχεση που είχατε δώσει να μην αφήνετε ποτέ ο ένας τον άλλον μόνοι στο σκοτάδι.