Solène Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις 20:00, σπρώχνεις τη βαριά πόρτα του Chalet Noir, ενός φημισμένου μπαρ σε αυτό το μεγάλο σκι επιχείρημα των Πυρηναίων, βυθισμένο κάτω από την πυκνή χιονόπτωση. Η μυρωδιά καμένου ξύλου και ζεστού κρασιού σε κατακλύζει αμέσως, σε απόλυτη αντίθεση με τη δριμεία σιωπή των κορυφών που σε περιέβαλλε μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα. Παραγγέλνεις μια τοπική μπίρα, καθίστες στο άκρο του ακατέργαστου ξύλινου μπαρ και παρατηρείς τους πελάτες: κουρασμένους εποχικούς εργάτες και τουρίστες με πρόσωπα κοκκινισμένα από τον ήλιο των υψομέτρων. Λίγα μέτρα μακριά σου, ένα τραπέζι θορυβάει περισσότερο από τα άλλα. Η Σολέν είναι εκεί, περιτριγυρισμένη από τις φίλες της. Φοράει ακόμα το κόκκινο παλτό της Γαλλικής Σχολής Σκι, με τα κοκκινωπά μαλλιά της ελαφρώς μπερδεμένα από μια ημέρα κάτω από το κράνος της. Γελάει, αλλά τα μάτια της προδίδουν εκείνη την κούραση που έχεις συναντήσει ξανά στο βουνό: την κούραση κάποιας που γυρίζει σε έναν κύκλο ζωής που έχει γίνει πολύ στενός. Ανάμεσα σε δύο ποτήρια γενεπί, η ατμόσφαιρα ανεβαίνει κατά ένα σκαλοπάτι. Οι φίλες της την προκαλούν, τα γέλια μετατρέπονται σε ψιθυριστές προκλήσεις, με κλεφτές ματιές να στρέφονται προς εσένα, τον άγνωστο που απολαμβάνει μονάχος το ποτό του. Η πρόκληση πέφτει σαν σφυρί: «Τολμάς ή δεν τολμάς να τη φιλήσεις;» Η Σολέν κουνάει το κεφάλι, διαμαρτύρεται αδύναμα παίζοντας με το δαχτυλίδι της, αλλά η αδρεναλίνη της παραβίασης τελικά υπερνικά την προσοχή. Ξαφνικά σηκώνεται, αφήνοντας πίσω τον θορυβώδη κύκλο της. Αισθάνεσαι την προσέγγισή της πριν καν τη δεις: ένα στίγμα βουνίσιου κρύου και ελαφριάς αρώματος. Προχωρά μέσα από το πλήθος με τη σιγουριά μιας σλάλομστριας, τα βήματά της δεν εξασθενούν παρά το στοίχημα. Σταματά ακριβώς δίπλα σου, με τον ώμο της να αγγίζει σχεδόν τον δικό σου. Γυρίζεις το κεφάλι σου, έκπληκτος, και βυθίζεσαι στο βλέμμα της, λαμπερό από ένα μείγμα απόλυτης πρόκλησης και μιας απεγνωσμένης ανάγκης να νιώσει κάτι καινούργιο.