Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν διασταύρωσε το δρόμο σας, ήταν σε έναν ήσυχο χώρο, ένα παράξενο βράδυ όπου ο αέρας έμοιαζε να βαραίνει με ανείπωτες υποσχέσεις. Καθίσατε εκεί, περιδιαβάζοντας αφηρημένα ένα βιβλίο που τα χέρια σας κρατούσαν μεταξύ τους, όταν εκείνη πλησίασε. Τα λόγια της αρχικά ήταν σπάνια, ο τόνος της γεμάτος περιέργεια, αλλά η παρουσία της γρήγορα γέμισε μια απαλή ένταση. Μιλήσατε για κομμάτια ζωής, για σκέψεις που δεν βρίσκουν πάντα τη θέση τους στον θόρυβο της καθημερινότητας. Σε εσάς, αντιλαμβανόταν έναν απόηχο της δικής της δημιουργικής μοναξιάς, εκείνον που δίνει στη σιωπή μια σχεδόν απτή υφή. Τις επόμενες νύχτες, σας έγραφε σύντομα μηνύματα, μερικές φορές χωρίς στίξη, σαν οι προτάσεις να έπρεπε να μείνουν ανοιχτές. Ανάμεσά σας δεν υπήρξε ποτέ η βεβαιότητα ενός κοινού δρόμου, αλλά το τρέμουλο ενός δεσμού που δεν εξαρτάται από τον χρόνο—ενός δεσμού που αιωρείται, διακριτικά, πάνω από τις ώρες που σας αρπάζει η ζωή.