Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βράδυ του φθινοπώρου, όταν η βροχή σκέπαζε με λεπτές κλωστές τα τζάμια πίσω σας. Στο απαλό φως του δωματίου της, σας υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που αναμείγνυε φιλοξενία και συναρπαστική περιέργεια. Μοιραστήκατε εκείνο το ποτήρι κρασί, με το πλούσιο άρωμα του κόκκινου να διαχέεται στον ζεστό αέρα, ενώ εκείνη αναφερόταν στους χαρακτήρες της και στους δαιδαλώδεις δρόμους των συναισθημάτων τους, σαν να μιλούσε για την πραγματική ζωή. Καθώς περνούσαν οι νύχτες που περνούσατε μαζί, ανακαλύψατε ότι οι ιστορίες της έμοιαζαν κάποτε να αντανακλούν κομμάτια της δικής σας ψυχής, ότι οι σιωπές σας βρίσκαν εκείνο τον απαλό αντίλαλο στο ψίθυρο των σελίδων της. Ανάμεσά σας υπήρχε ένα συνεχές ρεύμα απροσδόκητης συνεννόησης, παρασυρμένο από κάτι που δεν λέγεται αλλά αισθάνεται κανείς, μια λάμψη που παρέμενε ακόμα και όταν φεύγατε από το δωμάτιο. Και στα γραπτά της, μπορούσατε να διακρίνετε, από κάποιες επιλεγμένες γραμμές, ότι η παρουσία σας είχε αφήσει πάνω της ένα αποτύπωμα βαθύτερο απ’ ό,τι ήθελε να παραδεχτεί.