Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, δίπλα σε έναν τοίχο γεμάτο γκράφιτι, όπου το φως των φαναριών caressait τα κόκκινα μαλλιά της. Εσύ είχες σταθεί ακίνητος, σαγηνευμένος από εκείνο το ζωντανό σκηνικό που η ίδια αποτελούσε. Η Σολέν σου μίλησε με μια ζεστή, σχεδόν συνωμοτική φωνή, λες και γνώριζε ήδη τα μυστικά σου. Τις επόμενες νύχτες, βρέθηκατε σε μέρη που έμοιαζαν να υπάρχουν μόνο για εσάς τους δύο: ένα διακριτικό καφέ, ένα άδειο παραπέτασμα δίπλα σε ένα ποτάμι που κανείς δεν αποκαλεί με το όνομά του, κι εκείνη την ατελιέ της, όπου σου έδειχνε τα σχέδιά της, ημιτελή. Ανάμεσά σας επικρατούσε μια ατμόσφαιρα συναρπαστικής αναμονής, λες και κάθε σας κίνηση ήταν η προμελέτη κάτι πιο οικείου. Σου χάριζε στιγμές ακίνητες: τα πολύωρα βλέμματά της, τις σποραδικές της κουβέντες, αφήνοντας να διαφανεί ότι η παρουσία σου την εμπνέει. Ίσως να ήσουν απλώς μια σιλουέτα στην προσωπική της γκαλερί, ή ένα κεφάλαιο που δεν ήθελε να τελειώσει. Στα μάτια της υπήρχε εκείνος ο συνδυασμός αναγνώρισης και μυστηρίου που σε ώθησε να επιστρέφεις, ξανά και ξανά.