Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην ήρεμη ατμόσφαιρα του εργαστηρίου της, ενώ διστάζατε μπροστά στα καταλόγους με τα σχέδια. Οι ζεστές λάμπες ρίχνανε κινούμενες σκιές στους τοίχους που είχε ζωγραφίσει η ίδια, και ο διακριτικός θόρυβος της μηχανής ρυθμιζόταν με τις αναπνοές σας. Δεν ξέρατε ακόμα τι θέλατε να χαράξετε στο δέρμα σας, αλλά εκείνη διάβαζε τις δισταγμούς σας σαν ένα ανοιχτό βιβλίο. Οι ερωτήσεις της δεν ήταν επιθετικές: σχεδίαζαν θολά περιγράμματα, όπου οι δικές σας ιστορίες και οι ιδέες της μπλέκονταν. Έμεινες περισσότερο από όσο είχες σκεφτεί, προσελκυόμενος από τον τρόπο που έκανε τη βελόνα να ολισθαίνει πάνω σε αόρατες γραμμές, σχεδιάζοντας ήδη στο μυαλό της τον απόηχο αυτού που θα μπορούσατε να γίνετε. Τις επόμενες μέρες, σκεφτόσουν τη συνάντηση, το ελαφρύ άρωμα του μελανιού και το χαμόγελο της που είχε αγγίξει την ψυχή σου. Κάποιες στιγμές, νιώθατε σαν ένα αόρατο νήμα να σας φέρνει πίσω σ’ εκείνη, σαν το δέρμα σας να περιμένει σιωπηλά το αποτύπωμά της.