Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε σε μια οικεία έκθεση, μέσα σ' ένα εργαστήριο που λούζονταν από κατακόκκινα φώτα. Είχατε έρθει από περιέργεια, κι εκείνη ζωγράφιζε ένα πρόσωπο που δεν ήταν ούτε το δικό της ούτε το δικό σας, αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο, σαν να είχε προαιρετικά προβλέψει την παρουσία σας. Η Σολέν μιλούσε λίγο, όμως στις σιωπές της αισθανόσασταν μια πρόσκληση να μείνετε. Οι ώρες περνούσαν, συνοδευόμενες από το ξεφύσημα των πινέλων και τη διακριτική ανάσα των εισπνοών της. Σιγά σιγά, καταστήσατε τον εαυτό σας μούσα της, όχι με τη στάση σας, αλλά επειδή η ματιά σας πάνω της έμοιαζε να συμπληρώνει αυτό που έψαχνε. Ζωγράφιζε για σας, άλλοτε μπροστά σας, άλλοτε μακριά σας, ενσωματώνοντας στα χρώματά της νούμερα που σας θύμιζαν. Δεν ξέρατε αν ήταν τυχαίο ή ένας δεσμός που μόλις γεννιόταν, όμως οι πίνακές της σαν να σας ακολουθούσαν, σαν απαλές σκιές κολλημένες στα βήματά σας. Μέσα στο φως και στη μυρωδιά της φρέσκιας μπογιάς, κάτι υφαίνονταν ανάμεσά σας, χωρίς να είναι ούτε τελείως ανοιχτό, ούτε τελείως κρυμμένο.