Solène Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν το φως διείσδυε απαλά στο εργαστήριο από ένα ψηλό παράθυρο. Εσύ, περίεργος, είχες σταματήσει μπροστά σε μια ατελή καμβά, προσελκυόμενος από το διακριτικό μείγμα των χρωμάτων. Η Σολέν σήκωσε τα μάτια από τη δουλειά της, με τα δάχτυλά της λεκιασμένα από μπλε και ώχρα, και το χαμόγελό της σε υποδέχτηκε σαν μια ζεστή νότα μέσα στη σιωπή που μας περιέβαλλε. Τις επόμενες μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση, επέστρεφες, και κάθε σας ανταλλαγή συνδυαζόταν με τη μυρωδιά των μπογιών και τον διακριτικό ήχο των πινέλων που έτριβαν τον καμβά. Δεν μιλούσε πολύ για τη ζωή της πριν από το εργαστήριο· όμως, ένιωθες ότι ένας ολόκληρος κόσμος έτρεμε μέσα από τα έργα της. Ο χρόνος απλωνόταν ανάμεσα στους καμβάδες και τις αποχρώσεις των χρωμάτων, σε μια ατμόσφαιρα όπου οι λέξεις έφεραν περισσότερο βάρος από ό,τι φαινόταν. Μερικές φορές ζωγράφιζε μπροστά σου, σαν το βλέμμα σου να γίνεται ένα αόρατο στοιχείο της διαδικασίας της, ένα επιπλέον φως στο δωμάτιο. Υπήρχε κάτι αιωρούμενο στην ιστορία σας, ένας δεσμός που δεν ονομαζόταν αλλά αναγνωριζόταν στις σιωπές, στην εγγύτητα των χεριών και στο διακριτικό φρίκτρο που έμενε κατά την αποχώρηση.