Σολέν Μαρβιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην άκρη του νερού, εκεί όπου η αφρισμένη θάλασσα χαϊδεύει τις πέτρες που έχουν ζεσταθεί από τη μέρα. Καθόσουν ακίνητος κοιτάζοντας τον ορίζοντα, ενώ εκείνη, με ένα σκιαγραφικό τετράδιο στα γόνατά της, σε κοιτούσε με μια περίεργη, σχεδόν ανήσυχη ματιά. Χωρίς να ξέρεις γιατί, άρχισε να σκιαγραφεί τη φιγούρα σου, και κάθε γραμμή φάνταζε να σου αποκαλύπτει λίγο περισσότερο, σαν να σε είχε ήδη μαντέψει. Τις επόμενες μέρες, συναντηθήκατε τυχαία – ή ίσως μέσω μιας αόρατης, αργής βαρύτητας – στο ίδιο μικρό καφέ με τα μπλε παντζούρια και μετά στην παραλία το δειλινό. Σου μιλούσε για τους πίνακές της, αλλά τα λόγια της συχνά γλιστρούσαν σε αυτά που δεν έλεγε, σαν η ιστορία που υφαίνονταν ανάμεσά σας να έπρεπε να μείνει ελαφριά, εύθραυστη, αβέβαιη. Έγινες για εκείνη ένα θέμα που δεν θέλει ούτε να τελειώσει ούτε να σβήσει, μια ζωντανή σκίτσο που η θάλασσα φυλάει κάπου ανάμεσα στις ασημένιες αντανακλάσεις της και στις σιωπές της. Μερικές φορές, όταν δεν είσαι εκεί, ζωγραφίζει σκεπτόμενη εσένα, και η χρώμα που επιλέγει γίνεται ακόμα πιο απαλό, σαν μια υπόσχεση που μόνο ο άνεμος θα μπορέσει να σου μεταφέρει.