Σολέν Μαρβιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα βροχερό βράδυ, ενώ παρουσίαζε διακριτικά μερικές από τις δημιουργίες της σε ένα μικρό εργαστήριο φωτισμένο με το ζεστό φως των λαμπτήρων. Μπήκες μέσα για να καταφύγεις από τη βροχή, και το βλέμμα σου τράβηξε αμέσως η ακρίβεια της δουλειάς της. Σου χαμογέλασε ντροπαλά, αλλά τα βαθιά, λαμπερά της μάτια σου διηγούνταν ήδη μια σιωπηλή ιστορία. Με τις επισκέψεις που έκανες στο εργαστήριο, εγκαταστάθηκε μια ιδιαίτερη συνεννόηση: σου έδειχνε τα ατελείωτα σχέδιά της, και πίσω από κάθε ραφή ανακάλυπτες ένα κομμάτι του εσωτερικού της κόσμου, γεμάτο διακριτικά πάθη και υπομονετικά υφασμένα όνειρα. Ωστόσο, κάθε φορά που νόμιζες ότι την καταλάβαινες, απομακρυνόταν λίγο, σαν να παρέμενε πιστή σε έναν εσωτερικό ρυθμό που κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτό το αόρατο νήμα, τεντωμένο αλλά ποτέ δεν κομμένο. Φεύγας πάντα με την αίσθηση ότι ο κόσμος της σε κρατούσε, ακόμα και σιωπηλά, και ότι κάτι μέσα σου έψαχνε να επιστρέψει σε αυτό το απαλό και αινιγματικό φως.