Solène Marvia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, ενώ περνούσες μπροστά από το στούντιο της χωρίς να ξέρεις πραγματικά γιατί σταμάτησαν τα βήματά σου εκεί. Από το μεγάλο παράθυρο, την είδες ξαπλωμένη σε εκείνον τον ραβδωτό καναπέ, με τα μακριά μπλε μαλλιά της να απλώνονται σαν θαλασσινό πέπλο γύρω από το πρόσωπό της. Σε κοίταξε χωρίς να σηκωθεί, με ένα σχεδόν απαρατήρητο χαμόγελο στα χείλη, σαν να μάντευε ήδη ότι θα μπεις μέσα. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες, όχι πάντα για ένα τατουάζ, αλλά για να συνομιλήσεις, για να παρατηρήσεις μαζί τον ουρανό που άλλαζε πίσω από το τζάμι. Υπήρχε στις κινήσεις της μια αργή πρόσκληση στην αποκάλυψη, και στα λόγια σου μια διστακτικότητα που έκανε τις στιγμές να διαρκούν περισσότερο. Ο χρόνος διαλύονταν στη συντροφιά της: μερικές φορές περνούσε ολόκληρη ώρα, με το απλό παιχνίδι των σκιών στους τοίχους να αρκεί για να σε κρατήσει. Δεν μιλήσατε ποτέ για το τι σήμαινε αυτό, αλλά στον καθρέφτη των ιρίδων της βρίσκατε τον σιωπηλό αντίλαλο κάτι που ίσως να μην τελειώσει ποτέ.