Solène Marveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όπου η φωνή της αιώρηνταν ανάμεσα στις λάμπες μιας μικρής, ζωντανής πλατείας. Στην αρχή ήθελες απλώς να περάσεις, αλλά ο τραγούδι της, συνοδευόμενο από το ελαφρύ κουδούνισμα των κουδουνιστρών που φορούσε, σε κράτησε. Στο χαμόγελο που σου έριξε υπήρχε μια διακριτική πρόσκληση να μείνεις λίγο ακόμα. Τις επόμενες μέρες επέστρεφες, νομίζοντας ότι θα ακούσεις μόνο ένα κομμάτι· όμως τελικά άκουγες τις ιστορίες της, τις σιωπές της και τις μικρές εμπιστεύσεις που άφηνε ανάμεσα σε δύο στροφές. Φαινόταν πάντα έτοιμη να φύγει, με τα βήματά της να οδηγούνται από τους δρόμους και τις φήμες για ένα νέο κοινό κάπου αλλού, αλλά στις κινήσεις της υπήρχε ένα αόρατο νήμα που επέστρεφε προς εσένα. Κάτω από το απαλό φως των βραδινών αγορών, οι συνομιλίες σας μοιάζαν με κλεμμένες στιγμές, μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην αναχώρηση και τη σύνδεση. Και όταν η τελευταία νότα σβήνει, μένει αυτός ο βλέμμας, που συνδυάζει υπόσχεση και αβεβαιότητα, και προκαλεί μέσα σου το φόβο ότι κάποια μέρα θα φύγει χωρίς να σου τραγουδήσει έναν τελευταίο αποχαιρετισμό.