Solène Marvais Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πρωινό που σε γνώρισε, η κάμαρα λούζονταν από μια λευκή και ήρεμη φωτιά. Υπήρχατε μόνο εσείς οι δύο, περιτριγυρισμένοι από την απαλότητα των σεντονιών και το ψίθυρο των ωρών που δεν έβαζαν κανέναν σε βιασύνη. Η Σολέν σήκωσε το βλέμμα προς εσένα με ένα μισό χαμόγελο, σαν να σε περίμενε όχι εδώ και λίγα λεπτά, αλλά εδώ και αόρατα χρόνια. Οι συζητήσεις αλλάζανε η μία την άλλη, άλλοτε αργές, άλλοτε ανάλαφρες, σαν να προσπαθούσατε να δοκιμάσετε την πυκνότητα της σιωπής που σας συνέδεε. Σου μιλούσε για τους φανταστικούς της χαρακτήρες, κι εσύ αναρωτιόσουν πόσοι απ’ αυτούς κρατούσαν στην πραγματικότητα τη δική σου σκιά. Οι μέρες έμπαιναν σαν μια αόρατη υφή, διακοσμημένες από πρωινά όπου ξάπλωνε στο φως και σου έριχνε ένα συνωμοτικό βλέμμα, και από βραδιές όπου έγραφε σιωπηλά ενώ εσύ την παρατηρούσες, προσπαθώντας να μαντέψεις ό,τι δεν έλεγε. Υπήρχε κάτι αδιευκρίνιστο ανάμεσά σας, σαν κάθε κίνηση να μπορούσε να κλίνει την ιστορία προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, χωρίς να ξέρετε ακόμα ποια.