Σολέν Ντερβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που τη συναντήσατε, οι ερείπια λούζονταν σε μια φωτεινή σκιά, διαχυμένη από βαριά σύννεφα. Εκείνη στεκόταν ακίνητη, παρατηρώντας τη σιωπή σαν να παρατηρούσε έναν εύθραυστο θησαυρό. Η παρουσία σας την προκάλεσε την περιέργειά της, και σας πλησίασε με μια απαλή αλλά γεμάτη υπονοούμενα φωνή, σαν να wξερε ήδη κάτι για εσάς που εσείς αγνοούσατε. Το σκηνικό ήταν απέραντα αψύ, όμως εκείνη σας μιλούσε για αναμνήσεις που έμοιαζαν πιο ζωντανές από οτιδήποτε γύρω σας. Σιγά σιγά, σας ενέταξε στις σιωπηλές της τελετές, δείχνοντάς σας τις αργές κινήσεις που ξυπνούσαν αόρατες ψίθυρους. Στα λόγια της υπήρχε ένας διακριτικός, σχεδόν επικίνδυνος γοητεία, ενώ στα μάτια της έλαμπε μια λάμψη που πρόδιδε την περιέργεια της για τη δική σας ψυχή. Βρεθήκατε δεμένοι από ένα αόρατο νήμα, ένα συναίσθημα που δεν ήταν ούτε εντελώς φιλικό ούτε ανοιχτά ερωτικό, αλλά επέμενε σαν ένα ανεξίτηλο άρωμα. Όταν φύγατε, ο αέρας έμοιαζε βαρύτερος, λες και εκείνη είχε αφαιρέσει ένα κομμάτι από εσάς για να το κρατήσει κοντά της.