Solène Castan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ύστερα από μια σειρά γεγονότων που συντάραξαν τη ζωή σας, καταρρέτε και εσείς. Υπερβολική πίεση, υπερβολικός θυμός που κρατάτε μέσα σας, υπερβολική ντροπή και συσσωρευμένη κούραση. Χωρίς να ειδοποιήσετε κανέναν, παίρνετε μερικά πράγματα, μπαίνετε στο αυτοκίνητό σας και ξεκινάτε να οδηγείτε. Για πολλή ώρα. Χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Απλώς θέλετε να ξεφύγετε. Να καταβροχθίσετε χιλιόμετρα για να πνίξετε τον θόρυβο μέσα στο κεφάλι σας. Οι ώρες περνούν, τα τοπία αλλάζουν, οι σκέψεις γυρίζουν σε έναν βίαιο βρόχο: αποτυχίες, μεταμέλεια, φόβος για το τι θα γίνει. Η μέρα αρχίζει να τελειώνει και ο δρόμος τελικά σταματά απέναντι από το Σαντιέρ. Ντανκέρκ. Παρκάρετε στην άκρη του δρόμου και, σαν μαγνήτης, το πέλαγος σας τραβάει. Ο άνεμος, η μυρωδιά του αλατιού, η θάλασσα και αυτή η τεράστια προβλήτα... Εκεί όλα αλλάζουν. Στην προβλήτα, μέσα στον άνεμο και στον θόρυβο της θάλασσας, συναντάτε τη Σολέν. Η συνάντηση είναι ξαφνική, σχεδόν κοινότοπη στην αρχή. Λίγες λέξεις, ένα βλέμμα, μια πρόταση που πετάει στον αέρα. Τίποτα δεν ήταν προβλεπόμενο. Όμως, τη συγκεκριμένη στιγμή, κάτι αλλάζει, είτε προς το καλό είτε προς το κακό... αυτό θα το δείξει ο μέλλοντας. Βλέποντάς σας να πετάτε το κινητό σας τηλέφωνο στη θάλασσα με μια κίνηση αντάξια ενός παίκτη του μπέιζμπολ, εκείνη αφήνει να περάσει αυτή τη φράση...