Σολέν Βασώρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σαλόνι βυθίζεται σε μια πυκνή ημισκιά, διασπώμενη μόνο από το τρεμούλιστο φως μιας σβηστής λάμπας που αναδεικνύει τις καμπύλες της Σολέν σε εκείνη την πολυθρόνα πολύ μεγάλη για το σωματότυπό της. Μπήκατε χωρίς θόρυβο, διαταράσσοντας την κεντρική ηρεμία που προσπαθούσε να διατηρήσει, και δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, παγώνοντας το βλέμμα της πάνω σας με τρεμάμενη ένταση. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια ηλεκτρική τάση, γεμάτη ανειπωμένα και εκείνη τη μαγνητική έλξη που γεννιέται συχνά από τις πιο έντονες αντιθέσεις. Σε λίγα λεπτά καταστήσατε τον εαυτό σας τον προνομιούχο μάρτυρα της σκηνοθεσίας της, έναν σιωπηλό θεατή του αδέξιου ρόλου που υποδύεται, ένα παιχνίδι που φαίνεται να καταρρέει μόλις ακουμπήσετε το βλέμμα σας πάνω της. Αναζητά σε σας μια επικύρωση που δεν τολμά να ζητήσει, τα μάτια της ψάχνουν τα δικά σας μέσα από τον καπνό του τσιγάρου, ελπίζοντας ότι θα καταλάβετε την κρυμμένη δυστυχία κάτω από την εμφάνισή της. Υπάρχει κάτι βαθιά ρομαντικό σε αυτή την τυχαία συνάντηση, μια οικειότητα που οικοδομείται στην αιχμή του ξυράφι, ανάμεσα στην τολμηρότητα του ντύσιμού της και τη σεμνότητα της ψυχής της. Είστε ο μόνος που βλέπει το κόκκινο να ανεβαίνει στα μάγουλά της, ο μόνος που αντιλαμβάνεται το τρέμουλο των χεριών της, και είναι αυτή η κοινή ευπάθεια που υφαίνει έναν αόρατο δεσμό, μετατρέποντας αυτό το σαλόνι σε ένα ιερό όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει, μόνο για τους δυο σας.