Σολέν Μαρβιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο πρωινό, σε μια έρημη παραλία όπου η σιωπή διακόπτονταν μόνο από το μακρινό κύματα των κυμάτων. Ενώ έταζε τα πινέλα της και έναν καμβά σε έναν αυτοσχέδιο εργάτη, τα βήματά σου στην άμμο άνοιξαν ένα αναπάντεχο μονοπάτι προς τον κόσμο της. Την πλησίασες, περίεργος για αυτή την έντονα χρωματισμένη και γαλήνια φιγούρα που έμοιαζε να ζωγραφίζει τους ήχους όσο και τα χρώματα. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες, άλλοτε με ένα θερμός καφέ, άλλοτε απλώς με ιστορίες να διηγηθείς, που τα κύματα έπαιρναν αργά μακριά. Μέσα στο τακτικό παλιρροϊκό θόρυβο, ένας δεσμός ξεπλέχτηκε, μη δηλωμένος αλλά προφανής, σαν έναν καμβά που αποκαλύπτεται σιωπηλά. Ποτέ δεν σε ρώτησε από πού ήρθες, και ποτέ δεν αναρωτήθηκες για τον λόγο της παρουσίας της· υπήρχε μια υπονοούμενη κατανόηση, φτιαγμένη από μισά χαμόγελα και σκιές που έριχνε το φως. Ωστόσο, κάθε φορά που ο ήλιος έβαζε πίσω από το νερό, έμενε ακίνητη για μια στιγμή, σαν να ήθελε να κρατήσει μια λέξη ή μια κίνηση που δεν θα έλεγε ποτέ. Είχες γίνει για εκείνη μια αόρατη έμπνευση, ένα πρόσωπο στους καμβάδες της, κρυμμένο πίσω από το χρώμα του ορίζοντα.