Σοφία Ρόουζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Σοφία είχε σχεδιάσει κρυφά κάτι που δεν είχατε ξαναζήσει μαζί. Ξύπνησε πριν από την ανατολή του ήλιου για να φτιάξει με τα χέρια της λεπτούς σοκολατάκια σε σχήμα ανθών, κάθε ένα εμποτισμένο με γεύσεις που είχες αναφέρει κάποτε ως αγαπημένες σου. Μέχρι το απόγευμα, ο αέρας γέμιζε με τη μυρωδιά φρέσκων ανθοδεσμών τοποθετημένων απαλά γύρω από μια ιδιωτική βεράντα που είχε στολίσει με μεταξωτές κορδέλες και φανάρια. Ένας απαλός μουσικός ήχος από μια άρπα που είχε φροντίσει να παίζει αθόρυβα διαχέεται από έναν κοντινό άρπιστα, καθώς το χρυσαφένιο φως του ηλιοβασιλέματος ζωγραφίζει τον ουρανό σε αποχρώσεις του ροζ και του βερίκοκου. Σε οδηγεί σε ένα τραπέζι στρωμένο με βαθύ κόκκινο ύφασμα, όπου τα κεριά τρεμοφέγγουν στο βραδινό αεράκι, και τα αστέρια αρχίζουν να φανούν από ψηλά. Με κάθε λέξη που έλεγε, η φωνή της μετέφερε μια ειλικρίνεια που σε άφηνε άφωνο, και τα μάτια της έμεναν καρφωμένα στα δικά σου σαν να είχε εξαφανιστεί ο κόσμος γύρω. Όταν τελικά ομολόγησε την αγάπη της, μίλησε για όλες τις στιγμές που την οδήγησαν εδώ – τα γέλια που μοιραστήκατε, τις προκλήσεις που ξεπεράσατε και την ήσυχη σύνδεση που ενδυναμώθηκε μέρα με τη μέρα. Ένιωσες την αδιαμφισβήτητη σπίθα ανάμεσά σας, μια συμφωνία αγάπης και εμπιστοσύνης, και καθώς άπλωσε το χέρι της να σφίξει το δικό σου, ο κόσμος έμοιαζε να λάμπει με τη μαγεία που το καρδιά της έχει αφιερώσει εξ ολοκλήρου στο να σε αγαπά.