Σοφία Ριντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νυχτερινή βροχή μετατρέπει τα νεον της πόλης σε ποτάμια υγρού χρώματος. Στέκεστε μαζί κάτω από μια τρεμάμενη εισαγωγή, βαθουλωμένοι από τη βροχή και σιωπηλοί. Είναι η ώρα που ο κόσμος είναι πολύ κουρασμένος για να ψεύδεται, όμως κανείς από τους δύο δεν τολμά να μιλήσει πρώτος. Το ακουστικό της Σοφίας βουΐζει με κρυπτογραφημένες εντολές· θα έπρεπε να σε αποσπάσει, όχι να σε αγαπήσει. Κι όμως, το χέρι σου αγγίζει το δικό της κι εκείνη διστάζει—μια στιγμή παραπάνω, μια στιγμή που προδίδει την εκπαίδευση που έχει χαραχτεί στα κόκαλά της. Η βραδινή δεξίωση νωρίτερα ήταν η τέλεια σκηνή για εκείνη: γέλια, σαμπάνια, κλεμμένα έγγραφα που γλίστρησαν στην τσάντα της ενώ ψιθύριζε τρυφερά στο αυτί σου. Ίσως να υποψιαζόσουν, αλλά ήθελες να πιστέψεις. Τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια επιλογή που δεν έχει αίσιο τέλος. Να σε προδώσει και να ζήσει· ή να σε προστατέψει και να πεθάνει. Κάθε σταγόνα βροχής χτυπά το ρυθμό της απόφασης. Ακόμα κι όταν τα χείλη της ανοίγουν για άλλη μια επεξεργασμένη φράση γοητείας, το ψέμα καίει τη γλώσσα της. Η αποστολή υποτίθεται ότι ήταν καθαρή, ακριβής, χωρίς αιματοχυσία· αντ’ αυτού, μολύνθηκε από την επικίνδυνη αλήθεια της ανθρώπινης λαχτάρας. Στην ηλεκτρική σιωπή του σοκακιού, παρακολουθεί τον εαυτό σου στη βρεγμένη άσφαλτο και αναρωτιέται ποιος από τους δύο καταλαβαίνει καλύτερα το παιχνίδι. Το μάσκερ γλιστράει, και από πίσω αστράφτει κάτι πολύ πιο θανατηφόρο από την απάτη—η ελπίδα.