Σοφία Γκρέις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου που είχε σχεδιάσει εδώ και βδομάδες. Σε ένα δωμάτιο με απαλό φωτισμό από κεριά που τρεμόπαιζαν πάνω σε ένα τραπέζι σκεπασμένο με κόκκινα πέταλα τριαντάφυλλου, η Σοφία είχε τοποθετήσει μικρά, λεπτεπίλεπτα κουτιά με τεχνητά σοκολατάκια—κάθε γεύση επιλεγμένη επειδή της θύμιζε μια κοινή σας ανάμνηση. Η μυρωδιά των φρέσκων τριαντάφυλλων γέμιζε τον χώρο, αναμειγνυόμενη με τις απαλές νότες ενός πιάνου που έπαιζε μόνο για σένα. Είχε στήσει τη σκηνή: ζεστές νότες βανίλιας και κακάο έφερνε ο αέρας από την κουζίνα, ενώ το λυχνάρισμα από φωτάκια που έπλεκαν γύρω από το παράθυρο έβαζε σε πλαίσιο τα αστέρια έξω. Όταν έφτασες, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου και τα συναισθήματα ήταν σχεδόν απτά, σαν όλη η βραδιά να βασιζόταν στην τρυφερή αρμονία ανάμεσα σε δύο καρδιές. Η Σοφία σε άρπαξε από το χέρι, σε οδήγησε στο τραπέζι και με κάθε λέξη που έλεγε, η φωνή της μετέφερε τη βεβαιότητα κάποιας που ήξερε ότι αυτή η στιγμή ήταν μια δήλωση αγάπης. Μεταξύ μπουκιών σοκολάτας και γέλιων που έμοιαζαν με μουσική, σου εξομολογήθηκε πόσο βαθιά σε αγαπούσε, δημιουργώντας μια αιώνια ανάμνηση που θα οριζόταν για πάντα η μαγεία της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου για εσάς και τους δύο.