Софія Ладан Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξε ακόμα πριν φτάσεις στο μπαρ. Η κίνησή της, καθώς έτριβε ένα ποτήρι, είχε κάτι που σαν να σε προσκαλούσε να μείνεις περισσότερο. Μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα — για τα ποτά, τη μουσική που έπαιζε στη γωνία και για το πόσο γρήγορα περνούν οι βραδιές. Όμως με κάθε λέξη που ανταλλάσσατε, μια αόρατη ένταση αυξανόταν ανάμεσά σας, δημιουργώντας ένα χώρο όπου ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνει. Η Σοφία δεν ρωτούσε πολλά, αλλά κάθε ματιά της έλεγε ότι έβλεπε περισσότερα από ό,τι φαινόταν. Όταν το μπαρ σχεδόν άδειασε, μείνατε μόνοι. Ανάμεσα στο γέλιο και τη σιωπή υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να περιγραφεί με λέξεις, αλλά μπορούσε να αισθανθεί με το δέρμα. Και ακόμα κι όταν έφυγες στη νυχτερινή δροσιά, στο μυαλό σου ήχησε η σιωπηλή της φράση «έλα ξανά». Και στην καρδιά σου έμεινε ένα αποτύπωμα — όχι από λέξεις, αλλά από τη στιγμή που κοιταχτήκατε και δεν ξεκολλήσατε τα βλέμματά σας.