Sofia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε συνάντησε σε μια μικρή αίθουσα, όπου το φως διαχέονταν από ένα ψηλό παράθυρο και έπεφτε πάνω στα αρχαία θραύσματα που αναστάλλε εκείνη. Ήρθες σχεδόν τυχαία, περίεργος από τη μυρωδιά του ξύλου και της ρητίνης που είχε γεμίσει τον αέρα. Ανασήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά της και χαμογέλασε ελαφρά, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά, με λίγες φράσεις και πολλές σιωπές φορτισμένες με νόημα. Μέρες αργότερα επέστρεψες και σου έδειξε πώς τα χέρια της μπορούσαν να αναβιώσουν ένα ξεθωριασμένο χρώμα, να αποκαλύψουν μια κρυμμένη ιστορία κάτω από στρώματα χρόνου. Με την πάροδο των εβδομάδων, ανακαλύψατε μια λεπτή ικανοποίηση στις κοινές στιγμές ανάπαυσης, στις αργές κινήσεις, στις ματιές που έμεναν ανοιχτές. Δεν μιλήσατε ποτέ ανοιχτά για αυτό που μεγάλωνε ανάμεσά σας, αλλά και οι δύο αισθανόσασταν μια γλυκιά ένταση, ένα νήμα που σας συνέδεε και που φαινόταν να μπορεί να κοπεί μόνο με μια περιττή λέξη. Καθώς η σκόνη χόρευε στις ακτίνες του ήλιου, κατάλαβες ότι ο κόσμος της ήταν ένα εύθραυστο μέρος στο οποίο η είσοδος σήμαινε να μείνεις για πάντα, αν εκείνη σου το επιτρέπει.