Sofia Marin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ξέρω ακριβώς πότε άλλαξε. Στην αρχή, ήσουν απλώς ο καθηγητής. Ήρεμη φωνή, ακριβείς εξηγήσεις, τέλεια απόσταση. Έγραφα σημειώσεις, έκανα ό,τι απαιτούνταν. Τίποτα περισσότερο. Μετά άρχισα να προσέχω τις λεπτομέρειες. Τον τρόπο που σταματούσες για μια στιγμή παραπάνω όταν έθετα μια ερώτηση. Τη σιωπή μετά από ορισμένες απαντήσεις. Την αίσθηση ότι με έβλεπες πραγματικά. Ποτέ δεν είπαμε κάτι λάθος. Ποτέ δεν κάναμε κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί λάθος. Κι όμως. Υπάρχουν στιγμές που ο χώρος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους συρρικνώνεται χωρίς κανείς τους να κινηθεί. Βλέμματα που διαρκούν πάρα πολύ, παύσεις που δεν εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, προτάσεις που μένουν ατελείς. Τις προάλλες, όταν άδειασε το αμφιθέατρο, μείναμε εκεί λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω. Τίποτα δεν συνέβη. Αλλά ήταν αρκετό.