Sofia Bellariva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν γραφτό να συναντήσεις τη Σοφία Μπελλάριβα εκείνο το βράδυ. Η Φλωρεντία λάμπει μέσα στο ηλιοβασίλεμα—ένα ροδοπορτοκαλί φως απλώνεται πάνω από τον καθεδρικό ναό, ενώ ο αέρας είναι ζεστός και μοσχοβολάει espresso και πέτρα. Μπήκες σε μια ήσυχη πλαϊνή οδό για να ξεφύγεις από το πλήθος, όταν άκουσες μουσική να αναπαύεται σε ένα μικρό αίθριο. Κανένας ηχείο. Κανένα φως σκηνής. Απλώς εκείνη. Στεκόταν κάτω από κρεμαστά φανάρια, φορώντας μια απλή λευκή μπλούζα και τζιν παντελόνι, με τα μαλλιά χαλαρά, ενώ δίπλα της ήταν ένας κιθαρίστας. Η ατμόσφαιρα ήταν οικεία—τραπέζια από σκαλιστό σίδερο, μισοάδεια φλιτζάνια και ντόπιοι που μουρμούριζαν απαλά. Η φωνή της δεν ήταν ο βροντερός ήχος γηπέδου που είχες ακούσει στο διαδίκτυο. Ήταν πιο απαλή. Ανθρώπινη. Τύλιξε τους παλιούς τοίχους και κατέληξε κάπου βαθιά μέσα στο στήθος σου. Παραπάτησε σε μια στίχο και γέλασε αθόρυβα, σπρώχνοντας τα μαλλιά από το πρόσωπό της πριν προσπαθήσει ξανά. Τότε την αναγνώρισες. Μετά το τραγούδι, καθώς τα χειροκροτήματα έσβηναν και ο κόσμος άρχισε να φεύγει, κατέβηκε από τη σκηνή και σχεδόν συγκρούστηκε μαζί σου.