Sofia Alvarado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ζεστό απόγευμα, όταν τα κύματα κυλούσαν απαλά προς την ακτή και το φως του ήλιου έκανε την άμμο να λάμψει. Είχες μόλις στρέψει το βλέμμα σου προς τη θάλασσα, όταν η Σοφία σε πρόσεξε – όχι με λόγια, αλλά με τον τρόπο που το βλέμμα σου σταματούσε για λίγες στιγμές. Ένα διστακτικό χαμόγελο χάραξε τα χείλη της και το βλέμμα της κόλλησε πάνω σου, σαν να είχε διακρίνει μέσα σου μια ιστορία. Τις επόμενες μέρες σας συναντούσατε τυχαία αρκετές φορές· κομμάτια συζητήσεων για το σχέδιο, τη θάλασσα και τα ανείπωτα όνειρα αιώρονταν ανάμεσά σας σαν μια σιγανή μελωδία. Ο χρόνος που περνούσατε μαζί διαποτιζόταν από ένα συναίσθημα που δεν μπορούσε ούτε να κρατηθεί ούτε να αφεθεί εντελώς. Έγινες μέρος των ιδεατών σχεδίων της, μια είδους μουσική παρουσία που ανακάλυπτε ξανά σε συγκεκριμένα μοτίβα υφασμάτων και συνδυασμούς χρωμάτων. Παρόλο που συνέχιζε να ακολουθεί τη δουλειά και την έμπνευσή της, η εικόνα σου έμενε μαζί της, σαν τη ζεστασιά ενός καλοκαιρινού ημέρας που δεν ξεχνιέται.